هزینه تراکنش

هزینه های تراکنش معمولاً به عنوان هزینه های جستجو، هزینه های مذاکره، و هزینه های ناشی از تأیید پروژه CDM، از جمله هزینه های نظارت، اعتبارسنجی، ثبت و اجرای قرارداد تعریف می شوند.

اصطلاحات مرتبط:

• تسهیلات، رفاه
• حق مالکیت
• خرده دار
• مجوز تجارت
• مسئولیت اجتماعی شرکت
• ارزیابی اثرات زیست محیطی

زنگ اطلاعات

درباره این صفحه

انرژی

هزینه های تراکنش

هزینه های تراکنش معمولاً به عنوان هزینه های جستجو، هزینه های مذاکره، و هزینه های ناشی از تأیید پروژه CDM، از جمله هزینه های نظارت، اعتبارسنجی، ثبت و اجرای قرارداد تعریف می شوند. در ابتدای CDM، این بحث مطرح شد که مکانیسم های مبتنی بر پروژه، مانند CDM و JI، هزینه های مبادله ای بالاتری نسبت به بازار انتشار کارآمد دارند. در واقع، در یک مکانیسم پروژه محور، باید خطوط پایه مناسب برای هر پروژه ساخته شود. ارزیابی های مرحله آزمایشی که توسط UNFCCC در سال 1995 آغاز شد - فعالیت های اجرا شده مشترک (AIJ) - نشان داد که هزینه های تراکنش بین 1 تا 30 درصد کل هزینه های پروژه متفاوت است، اما صرفه جویی در مقیاس وجود دارد و هر چه پروژه بزرگ تر باشد، کاهش می یابد. هزینه های معاملهبا گذشت زمان، هزینه های تراکنش نیز ممکن است کاهش یابد زیرا بازیگران در CDM ساخت خط پایه و سایر مراحل فرآیند اعتبار سنجی را ساده می کنند. یک مثال روش ها و رویه های ساده شده برای پروژه های کوچک مقیاس است که برای پروژه های انرژی های تجدیدپذیر و بهبود بهره وری انرژی ایجاد شده است. وجوهی مانند PCF بانک جهانی و پیروان آن ابزار دیگری برای به حداقل رساندن هزینه های تراکنش هستند.

یکی از مهمترین بازارهای انتشار در GHG ، EU-ETS ، همچنین هزینه های معامله را شامل می شود ، به ویژه هزینه های تهیه برنامه های تخصیص ملی و هزینه های لابی قبل از اتخاذ برنامه ها. این برنامه های تخصیص ، با این حال ، در مواردی کمتر از خطوط اصلی پروژه مورد نیاز برای هر پروژه CDM جداگانه تنظیم شده است. برآوردهای موجود از بازارهای مختلف انتشار نشان می دهد که حداقل برای شرکت کنندگان کوچک ممکن است به 20 یا 30 ٪ برسد. به طور مشابه با یافته های مربوط به پروژه های CDM ، هزینه های معاملات برای شرکت های کوچک در پایان بالاتر و برای شرکت های بزرگ بسیار کمتر است. کار تجربی بیشتر اندازه گیری هزینه های معاملات در مکانیسم های مختلف بازار هنوز مورد نیاز است ، و تا زمانی که ارزیابی تجربی بیشتری از این موضوع وجود نداشته باشد ، هیئت منصفه هنوز در اندازه نسبی هزینه های معامله CDM در مقایسه با سایر مکانیسم های کیوتو قرار ندارد. نتیجه گیری نسبتاً غیرقابل کنترل این است که هزینه های معاملات برای پروژه های کوچک در CDM بیشتر از سیستم معاملاتی انتشار است.

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780123750679001273

بازارهای آب

4. 3. 4. 5 هزینه معاملات

هزینه های معامله به هزینه های تهیه اطلاعات ، چانه زنی و خرید و همچنین نظارت و اجرای قوانین اشاره دارد (Dahlman ، 1979). در جایی که همه عوامل دیگر برابر هستند ، هزینه های معامله منجر به کاهش تجارت می شود زیرا آنها سود خالص را از معاملات آب کاهش می دهند (کانل و همکاران ، 2005) ، که می تواند قابل توجه باشد (مک کان و عید پاک ، 2004). هزینه های معامله یا می تواند در هر معامله ثابت باشد (که ممکن است در مورد هزینه های حقوقی یا اداری باشد) ، یا می تواند نسبت به مقدار آب معامله شده (مانند مورد کمیسیون پرداخت شده به واسطه) باشد. بنابراین هزینه های معامله می تواند باعث زنده ماندن مکانیسم بازار شود ، تا حدی که ممکن است برخی از بازارهای آب را ناکارآمد کند. هزینه های معامله به چهار دسته تقسیم می شوند (ارفانی و همکاران ، 2014):

ایجاد سیستم ، از جمله ایجاد تغییرات قانونی و هزینه های طراحی زیرساخت

هزینه های قبل از تجارت جمع آوری اطلاعات در مورد کمیت و کیفیت و کمک به خریداران و فروشندگان مطابقت

هزینه های قرارداد حرفه ای و حقوقی

هزینه مدیریت سیستم از جمله نظارت و حل اختلاف

هزینه های معامله عوامل اصلی مؤثر بر کارآیی بازار آب است. به طور کلی ، پایین نگه داشتن هزینه های معامله تمایل به تسهیل تجارت و در نتیجه گرفتن سود حاصل از تجارت و افزایش کارایی بازار دارد. این دیدگاه معمولی کوازیایی این است که نقش دولت ارائه شفافیت در مورد حقوق مالکیت و سپس کاهش هزینه های معاملات برای تسهیل تجارت است. با این حال ، ممکن است مواردی وجود داشته باشد که عدم توانایی درونی کردن کلیه خارجی ها (به عنوان مثال ، در صورت وجود کالاهای عمومی قابل توجه محیط زیست) به عنوان بهانه ای برای تحمیل هزینه های معامله ناشی از سیاست (به عنوان مثال ، نحوه انتقال فرآیندهای تجدید نظر انتقال و چه کسی باید تلقی شود. هزینه درخواست تجدیدنظر را تحمل کنید (نگاه کنید به Colby ، 1995).

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780323905671000036

تعریف موفقیت

Erin L. O’Doell ، Dustin E. Garrick ، در آب برای محیط زیست ، 2017

با این حال ، هزینه های معاملات و بودجه برنامه برای هر واحد آب در Deschutes نسبت به Bitterroot بسیار بیشتر بود ، تا حدودی به دلیل سرمایه گذاری های جلو در مطالعات ، برنامه ریزی آب و موسسات بانکداری آب. باز کردن دوره 5 ساله به روندهای سالانه نشان داد که Deschutes قادر به کاهش هزینه های معاملات و افزایش پیوسته بازیابی آب در طی دوره است ، در حالی که این تلخ ، در 2 سال اول قبل از اصابت دیوار ، اکثریت قریب به اتفاق آن را بازیابی می کند. در یک مطالعه پیگیری ، واگرایی بین Deschutes ، که به اهداف جریان رسیده و فعالیت های آن را افزایش داده است ، و تلخ ، که با موانع نهادی سرسخت روبرو شده است ، گسترش یافته است. هزینه های بالاتر معاملات در Deschutes در دوره اولیه ، نشانگر سرمایه گذاری در چارچوب های نهادی و مدیریت مشارکتی است که برای مشروعیت و کارآیی تطبیقی مورد نیاز است (گاریک ، 2015b).

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780128039076000267

اقتصاد نهادی سیاست آب و هوایی مبتنی بر بازار

5. 5. 2 شواهد تجربی از هزینه های معامله در پروژه های AIJ

تأثیر هزینه های معاملات این است که آنها هزینه های معامله گران انتشار را افزایش می دهند ، که باعث کاهش حجم معاملات می شود یا حتی مانع از وقوع معاملات می شود (Michaelowa & Stronzik ، 2002: 11). دانستن سطح دقیق چنین هزینه هایی جالب خواهد بود ، اما در دسترس بودن و کیفیت داده های هزینه معاملات در مورد معاملات انتشار گازهای گلخانه ای مبتنی بر پروژه همیشه رضایت بخش نیست.

جالب اینجاست که بدون در نظر گرفتن هزینه های معاملات بازار مجوز ، Haites (2000) یک مدل معاملاتی را تحت پروتکل کیوتو ارائه می دهد که در آن پرونده مرجع هزینه های معامله 25 ٪ را برای CDM و 15 ٪ برای JI فرض می کند. او همچنین دو تجزیه و تحلیل حساسیت را انجام می دهد که در آن هزینه های معامله برای CDM 50 ٪ و 35 ٪ برای JI و همچنین 10 ٪ برای هر دو JI و CDM فرض می شود. این ارقام کمی نشان دهنده درک بسیاری از اقتصاددانان در مورد میزان هزینه های معاملات رویکردهای مبتنی بر اعتبار است و بنابراین می تواند به عنوان یک مرجع نظری برای ارقام تجربی (ناقص) موجود در مطالعات مورد بحث در زیر استفاده شود.

داده های تجربی هزینه های معاملات برای پروژه های کاهش انتشار برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی را می توان تحت پروتکل کیوتو در مرحله آزمایشی برای فعالیتهای اجرا شده به طور مشترک (AIJ) ، که از سال 1995 آغاز شد ، یافت و اگرچه در ابتدا برنامه ریزی شده بود ، پس از آن گسترش یافته است ، پس از آن گسترش یافته است ، پس از آن گسترش یافته است2000 توسط احزاب FCCC به دلیل تجربیات یادگیری مثبت (به عنوان مثال CP ، 2001b: 46). هدف از مرحله آزمایشی ، به دست آوردن تجربه با جنبه های بالقوه زیست محیطی ، نهادی و مقرون به صرفه پروژه های کاهش انتشار GHG است. ویژگی بارز این مرحله آزمایشی (برخلاف JI و CDM) عدم اعتبار است ، زیرا احزاب مجاز به استفاده از کاهش های حاصل از پروژه های AIJ برای انجام تعهدات تحت FCCC نیستند. پروژه های AIJ نشانگر میزان هزینه های معاملات JI و CDM است.

در اواخر دهه 1990 ، برخی از نویسندگان در مورد هزینه های معامله در یک یا چند پروژه AIJ نوشتند. در سال 1997 شورای وزیران نوردیک هزینه های معامله 10 پروژه AIJ را در اروپای شرقی ارزیابی کردند. کل هزینه های معاملات ، از جمله هزینه های معامله خاص JI مانند تعیین پایه و نظارت بر کاهش انتشار GHG ، از 12 تا 19 ٪ از کل سرمایه گذاری اولیه در پروژه های بخش انرژی و از 15 تا 30 ٪ در پروژه های کوچکتر و پیچیده تر بخش صنایع است. هزینه های معامله برای روش پذیرش JI از 1 تا 8 ٪ بود (JIQ ، 1996 ، 1997). در یک مطالعه موردی ، فیشنر و همکاران.(1999) هزینه های معامله را برای شش پروژه انتخاب شده AIJ از سراسر جهان محاسبه کرد ، که به نظر می رسد از 1 تا 15 ٪ از کل هزینه های پروژه است. علاوه بر این ، کشورهایی که سرمایه گذاری های AIJ خود را در همان کشور ، منطقه یا بخش متمرکز کرده اند ، توانسته اند هزینه های معاملات را کاهش دهند (شوارتز ، 1998 ؛ الیس ، 1999b). در سالهای اولیه قرن بیست و یکم ، تحقیقات گسترده تری در مورد هزینه های معامله در پروژه های AIJ انجام شد. Michaelowa & Stronzik (2002) و Fichtner و همکاران.(2003) یکی از معدود نویسندگانی است که در بیش از 50 پروژه ، اطلاعات گسترده ای از داده های تجربی در مورد هزینه های معاملات AIJ ارائه می دهد.

Fichtner و همکاران.(2003) 64 پروژه (از 144) پروژه را در نظر گرفته است که حاوی اطلاعات مفصلی در مورد هزینه های تولید و معاملات است. از این نمونه ، آنها نتیجه می گیرند که هزینه های معاملات از 7 تا بیش از 100 ٪ هزینه های تولید با اکثر پروژه ها بین 14 تا 89 ٪ قرار دارد (Fichtner et al. ، 2003). در یک پروژه متوسط ، 50 ٪ از هزینه های معامله هزینه های کمک فنی ، 36 ٪ هزینه های دولت ، 12 ٪ هزینه های پروژه های پیگیری و 2 ٪ گزارش های گزارش را دارند. نویسندگان تأکید می کنند که ارقام آنها بالاتر از نمونه های گزارش شده در مطالعات دیگر است ، اما کیفیت پایین داده ها را در پروژه های AIJ (نمونه آنها) نیز تصدیق می کنند.

Michaelowa و Stronzik با محاسبه هزینه های تراکنش 51 پروژه AIJ سوئدی که در کشورهای بالتیک انجام شده اند به ارقام (تا حدودی) کمتری دست یافته اند زیرا این "(...) تنها برنامه AIJ با گزارش ثابت هزینه های تراکنش است (...)" (Michaelowa & Stronzik، 2002: 16). آنها ارقام مربوط به سایر پروژه های AIJ را فهرست نمی کنند زیرا همانطور که می گویند این پروژه ها در تعریف هزینه های تراکنش بسیار متفاوت هستند. میانگین هزینه های مبادله (ناشی از کمک های فنی و مدیریت) حدود 20 درصد کل هزینه های پروژه برای پروژه های بهره وری انرژی و حدود 14 درصد برای پروژه های انرژی تجدیدپذیر است. علاوه بر این، با در نظر گرفتن تاریخ شروع پروژه ها، نویسندگان نشان می دهند که این هزینه ها در طول زمان کاهش یافته است (از حدود 17 درصد در سال 1994 به 13 درصد در سال 1998 برای پروژه های بهینه سازی انرژی و از حدود 18 درصد در سال 1993 به 14 درصد در سال. 1998 برای پروژه های انرژی تجدیدپذیر). Michaelowa & Stronzik (2002) نشان می دهند که هزینه های مبادله پروژه های انرژی تجدیدپذیر کمتر از پروژه های بهره وری انرژی است، در درجه اول به این دلیل که اولی از نظر کاهش انتشار تولید شده بزرگ تر است.

با این حال، هنگام ترسیم موازی بین AIJ از یک سو و JI و CDM از سوی دیگر، باید در نظر داشت که مطالعات فوق به کمتر از نیمی از پروژه های فاز آزمایشی موجود محدود می شود. علاوه بر این، از آنجایی که ممکن است هیچ اعتباری از AIJ تعلق نگیرد که سرمایه گذاران را از انگیزه اصلی برای مشارکت محروم کند، احتمالاً تعداد پروژه ها در مرحله آزمایشی کمتر از JI یا CDM با نزدیک شدن به اولین دوره تعهد خواهد بود. این امر اثرات یادگیری احتمالی را به تاخیر می اندازد و در نتیجه از کاهش بیشتر هزینه های تراکنش جلوگیری می کند. علاوه بر این، در فاز آزمایشی AIJ، تعیین خط پایه استاندارد نشده است، در حالی که ایجاد خطوط پایه استاندارد، در صورت توسعه و توافق، هزینه های مبادله برای چنین پروژه هایی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد، همانطور که در بخش فرعی قبلی دیدیم. بنابراین، می توان استدلال کرد که هزینه های مبادله پروژه های AIJ احتمالاً حد بالایی برای هزینه های معامله پروژه های JI و CDM است.

هنگام مقایسه داده های تجربی در مورد هزینه های معامله موجود در این بخش با موارد موجود در بخش قبلی ، مشخص می شود که هزینه های معامله برای رویکردهای مبتنی بر اعتبار بالاتر از مواردی است که برای تجارت مجوز وجود دارد ، اگرچه چندین فرصت نهادی برای کاهش آنها وجود دارد. با این حال ، هنگام انجام این مقایسه ، برخی از مشکلات روش شناختی وجود دارد.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s0927520704800074

ابتکار جهانی هماهنگی جهانی

Christine E. Boisrobert ،. Huub L. M. Lelieveld ، در تضمین ایمنی جهانی مواد غذایی ، 2010

3. 2. 2. 2 تحرک جمعیت در داخل و در سراسر مرزهای ملی - مهاجرت ، شهرنشینی و سفر

نوآوری های فن آوری و موانع تجاری پایین تر هزینه های معامله را برای حرکات نه تنها کالاها بلکه افراد نیز کاهش داده است (بروینسما ، 2003). در حالی که تحرک جمعیت یک پدیده جدید نیست ، حجم فعلی ، سرعت و رسیدن به سفر بی سابقه است (ساکر و همکاران ، 2004). حمل و نقل ارزان تر و سریعتر ، ارتباطات آسان تر و ظهور اینترنت باعث افزایش آگاهی و کنجکاوی مردم در مورد جهان شده و به آنها اجازه می دهد تا مرتباً سفر کنند و به مکان های دورتر سفر کنند. براساس اعلام سازمان گردشگری جهانی سازمان ملل (UNWTO) ، کل جهانی ورود بین المللی در سراسر جهان به رکورد جدید بیش از 900 میلیون در سال 2007 رسید که سفر اوقات فراغت تقریباً نیمی از این رقم را به خود اختصاص داده است (Unwto ، 2008). چشم انداز گردشگری 2020 Unwto پیش بینی می کند که ورود بین المللی تا سال 2020 به نزدیک به 1. 6 میلیارد نفر برسد ، از جمله 378 میلیون مسافر با مسافت طولانی. به همان روشی که سفر کوتاه مدت ، مهاجرت طولانی مدت به سرعت رشد کرده است. در سال 2005 ، مهاجران بین المللی 191 میلیون نفر بودند (UNFPA ، 2008) ، در مقایسه با 75 میلیون در سال 1965 (UNFPA ، 2003). در مقیاس حتی بزرگتر از مهاجرت داخلی ، یک میلیارد نفر ، نماینده حدود یک ششم از جمعیت جهان ، در اواسط دهه 1980 در مرزهای ملی مربوطه حرکت کردند (ساکر و همکاران ، 2004).

افزایش تحرک جمعیت نیز ارتباط تنگاتنگی با بروز و گسترش بیماری های منتقله از غذا دارد، بنابراین به جهانی شدن مشکلات ایمنی مواد غذایی می افزاید (Käferstein et al., 1997). مسافران بین المللی می توانند در معرض عفونت هایی قرار بگیرند که قبلاً با آن ها مواجه نشده اند، و در نتیجه از آن مصون نیستند، مانند گاستروانتریت ناشی از ژیاردیا (ساکر و همکاران، 2004). علاوه بر این، در حالی که دوره های نهفتگی بیماری ها ثابت مانده است، انفجار مجازی در مسافت و سرعت سفر که طی دو قرن گذشته به دست آمده است، این امکان را برای مسافری فراهم کرده است که در یک کشور در معرض یک بیماری منتقله از غذا قرار گیرد و دیگران را در معرض آن عفونت قرار دهد. هزاران مایل دورتر (Käferstein et al., 1997). بسته به مقصد سفر، خطر ابتلا به بیماری های ناشی از غذا می تواند تا 50 درصد باشد. به عنوان شواهد دیگری از تأثیر این پدیده بر برخی کشورها، 80 تا 90 درصد موارد سالمونلوز در اسکاندیناوی به سفرهای بین المللی نسبت داده شده است.

در نهایت، مهاجرت بین المللی و داخلی همراه با رشد جمعیت منجر به روند سریع شهرنشینی شده است، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، جایی که تعدادی از «کلان شهرها» با بیش از 10 میلیون نفر جمعیت از سال 1945 پدیدار شده اند (ساکر و همکاران، 2004).. پس از شکستن مرز 50 درصد در سال 2008، انتظار می رود جمعیت جهان در مناطق شهری در واقع تا سال 2050 به 70 درصد برسد (UN, 2008b). شهرنشینی تشدید شده، تقاضاهای سنگین تری را برای حمل و نقل، ذخیره سازی و تهیه غذا ایجاد می کند (WHO، 2002). رشد درآمد و سبک زندگی شهری اغلب منجر به سهم بیشتری از غذای خارج از خانه مصرف می شود. در سال های اخیر، کشورهای در حال توسعه شاهد تغییر مصرف مواد غذایی از غذاهای خانگی به غذاهای آماده بوده اند که اغلب توسط فروشندگان خیابانی تهیه می شود (WHO، 2002؛ FAO/WHO، 2005). برعکس، مصرف کنندگان در کشورهای توسعه یافته تا 50 درصد از بودجه غذایی خود را صرف غذای خارج از خانه می کنند (WHO، 2002). این اتکای بیشتر به غذای دور از خانه، پتانسیل قرار گرفتن مصرف کننده در معرض یک منبع آلودگی را افزایش می دهد و پیامدهای جهانی احتمالی را به همراه دارد. کشورهای در حال توسعه به ویژه در معرض خطر هستند که به دلیل ازدحام بیش از حد، بهداشت نامناسب، و دسترسی ناکافی به آب سالم و امکانات برای تهیه غذای ایمن با چالش بیشتری روبرو هستند (WHO, 2002؛ Saker et al., 2004).

آدرس اینترنتی: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/B9780123748454000035

کمبود آب زیرزمینی

Y. Kuwayama ،. N. Brozović ، در رقابت برای منابع آب ، 2017

5. 1 بازارهای هوشمند برای تجارت آبهای زیرزمینی

همانطور که قبلاً نیز گفته شد ، در مورد بیرونی های پویا ، مکانی متغیر ، قوانین تجارت لزوماً پیچیده می شوند و بنابراین برای حرکت به وقت وقت گیر می شوند. علاوه بر این ، ممکن است هزینه های جستجوی بالایی برای کاربران وجود داشته باشد تا سایر علاقه مندان را که با آنها تجارت می کنند ، پیدا کنند. در نتیجه ، حتی در حوزه های قضایی که تجارت آب زیرزمینی مجاز است ، معاملات نسبتاً کمی رخ می دهد (Juchems et al. ، 2013).

بازارهای هوشمند یا خانه های الکترونیکی می توانند هزینه های بالای معاملات را برای تجارت کاهش دهند. خریداران و فروشندگان علاقه مند به بازارهای هوشمند در یک بازار مشترک ، باعث کاهش زمان و هزینه صرف جستجوی مهمانی برای تجارت می شوند. علاوه بر این ، بازارهای هوشمند ، از طریق الگوریتم های رایانه ای متناسب ، قوانین و مقررات پیچیده ای را که حاکم بر معاملات آب های زیرزمینی است ، در نظر بگیرید و روند تطبیق احزاب واجد شرایط ، ساده سازی و تضمین انطباق نظارتی را به صورت خودکار انجام دهید. به دلیل دانه بندی زیاد در جنبش آب های زیرزمینی و حاکمیت ، بیشتر بازارها میزان جغرافیایی نسبتاً کمی را در بر می گیرند ، به این معنی که ممکن است بازار تجارت آب زیرزمینی نسبتاً کوچکتر یا نازک تر از یک بازار آب سطحی معمولی باشد. با این وجود ، نه تنها "بازارهای" آب های زیرزمینی در حال ظهور وجود دارد ، یعنی توانایی تجارت حقوق آب های زیرزمینی ، در سراسر ایالات متحده - از جمله در نبراسکا ، کالیفرنیا ، تگزاس ، کانزاس ، واشنگتن و موارد دیگر - همچنین در حال ظهور بازارهای هوشمند ، تجارت هستندحقوق موقت و دائمی آب زیرزمینی ، هم در زمینه تخصیص و هم در زمینه های آبیاری آبیاری. 5

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780128032374000197

حقوق مالکیت و تنوع زیستی

III. C. هزینه های معاملات

چقدر عملکرد یک سیستم حقوق مالکیت هم تأثیر می گذارد و هم تحت تأثیر هزینه های معاملات قرار دارد. هزینه های معاملات هزینه های انجام کار است که در زمینه مدیریت منابع شامل هزینه های جمع آوری اطلاعات ، هماهنگی کاربران ، سازماندهی تصمیم گیری و اجرای قوانین است. برخی از هزینه های معاملات صرف نظر از نوع فرآیند استفاده شده برای تصمیم گیری ، ثابت مانده است. برخی دیگر با نحوه تصمیم گیری متفاوت هستند - میزان داده های جمع آوری شده ، تجزیه و تحلیل انجام شده و فرایندی که برای تصمیم گیری استفاده می شود.

هزینه های معاملات همچنین تحت تأثیر وضعیت سیستم زیست محیطی است. با کاهش منابع ، یک سیستم حقوق مالکیت باید بیشتر و بیشتر خارجی ها را که باعث افزایش هزینه های طراحی و اجرای برنامه مدیریت می شود ، حساب کند. می توان سیستمی را برای طراحی یا اجرای آن پرهزینه ایجاد کرد که مزایای بالقوه از هزینه ها پیشی می گیرد. این اثر هزینه ، به ویژه با در نظر گرفتن اقدامات برای تغییر حقوق مالکیت ، یک عامل مهم در نظر گرفتن انتقال به حقوق مالکیت برای حمایت از تنوع زیستی است.

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b012268652003606

حقوق مالکیت و تنوع زیستی

هزینه های معاملات

چقدر عملکرد یک سیستم حقوق مالکیت هم تأثیر می گذارد و هم تحت تأثیر هزینه های معاملات قرار دارد. هزینه های معاملات هزینه های انجام کار است که در زمینه مدیریت منابع شامل هزینه های جمع آوری اطلاعات ، هماهنگی کاربران ، سازماندهی تصمیم گیری و اجرای قوانین است. برخی از هزینه های معاملات صرف نظر از نوع فرآیند استفاده شده برای تصمیم گیری ، ثابت مانده است. برخی دیگر با نحوه تصمیم گیری متفاوت هستند - میزان داده های جمع آوری شده ، تجزیه و تحلیل انجام شده و فرایندی که برای تصمیم گیری استفاده می شود. هزینه های معاملات همچنین تحت تأثیر وضعیت سیستم زیست محیطی است. با کاهش منابع ، یک سیستم حقوق مالکیت باید بیشتر و بیشتر خارجی ها را که باعث افزایش هزینه های طراحی و اجرای برنامه مدیریت می شود ، حساب کند. می توان سیستمی را برای طراحی یا اجرای آن پرهزینه ایجاد کرد که مزایای بالقوه از هزینه ها پیشی می گیرد. این تأثیر هزینه ، به ویژه در نظر گرفتن اقدامات برای تغییر حقوق مالکیت ، عامل مهمی در در نظر گرفتن انتقال به حقوق مالکیت برای حمایت از تنوع زیستی است (Eggertsson ، 1990 ؛ North ، 1992).

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780123847195002690

اقتصاد نهادی سیاست آب و هوایی مبتنی بر بازار

10. 1 تحولات در اقتصاد محیط زیست

ادبیات موجود در مورد تجارت انتشار گازهای گلخانه ای (الف) به سختی هزینه های معاملات سیاسی را برای تنظیم سیاست های آب و هوایی مبتنی بر بازار در نظر می گیرد ، (ب) به اندازه کافی تشخیص می دهد که مؤسسات آب و هوایی (مانند فناوری ها) الگوهای وابستگی به مسیر را نشان می دهند که ممکن است منجر به شرایط قفل شود و در موقعیت های قفل شده و منجر به موقعیت های قفل شود. ج) به طور معمول بر نهادهای رسمی معمولاً بدون استفاده از دیدگاه های قانون و اقتصاد و بدون در نظر گرفتن ، همچنین از نظر تجربی ، تأثیر نهادهای غیررسمی ، مانند فرهنگ سیاسی ، متمرکز است. کتاب ما سعی دارد این شکاف ها را در اقتصاد محیط زیست پر کند ، اگرچه هنوز هم باید مورد بررسی قرار گیرد.

هدف از این کتاب ، تجزیه و تحلیل موانع نهادی برای اجرای سیاست های آب و هوایی مبتنی بر بازار و همچنین فراهم کردن فرصت هایی برای غلبه بر آنها است. IPCC چنین تجزیه و تحلیل را به عنوان یک منطقه اولویت برای تحقیق می داند (به عنوان مثال بانوری و همکاران ، 2001: 71). رویکرد ما این است که اقتصاد نهادی ، با تأکید ویژه بر هزینه های معاملات سیاسی و وابستگی به مسیر. ما به جای رد رویکرد نئوکلاسیک ، از آن استفاده می کنیم که در آن مثمر ثمر است و نشان می دهد که چه موقع و چرا لازم است یک رویکرد جدید یا نئو نهادلیستی استفاده کنیم. نتیجه این است که ما عدالت را در کنار کارآیی در نظر می گیریم ، که ما تکامل و قفل احتمالی مؤسسات اقلیمی رسمی و غیر رسمی را مطالعه می کنیم و به سیاست و قانون ابزارهای اقتصادی برای سیاست های اقلیمی توجه می کنیم ، از جمله برخی از تحلیل های تجربی جدیدبشر

اگر پروتکل کیوتو وارد کار شود ، بزرگترین موسسه بازار محور جهان در قلمرو سیاست های آب و هوا به واقعیت تبدیل می شود. این سقف های انتشار مطلق را به کشورهای صنعتی تحمیل می کند و سه ابزار مبتنی بر بازار ، سازوکارهای به اصطلاح کیوتو ، یعنی تجارت بین المللی انتشار گازهای گلخانه ای (IET) ، اجرای مشترک (JI) و مکانیسم توسعه پاک (CDM) را ایجاد می کند. با این حال ، برخی از دولت ها مانند کشورهای عضو اتحادیه اروپا از پروتکل کیوتو پشتیبانی می کنند ، در حالی که برخی دیگر مانند ایالات متحده آن را رد می کنند. علاوه بر این ، برخی از اقتصاددانان از پروتکل کیوتو به عنوان اولین گام مهم که سالها مذاکره طول کشید ، حمایت می کنند ، در حالی که برخی دیگر آن را رد می کنند همانطور که این کار "خیلی کم ، خیلی سریع" انجام می شود. بنابراین ، تئوری ها و مفاهیم مورد استفاده در این کتاب به طور کلی مربوط به سیاست های اقلیمی مبتنی بر بازار است ، اما ما برنامه ها و نمونه هایی را در زمینه مکانیسم های کیوتو در صورت مرتبط ارائه داده ایم.

North (1990 ، 1991) نهادها را به عنوان محدودیت های انسانی ابداع می کند که باعث ایجاد تعامل سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی می شود و بین محدودیت های رسمی ، از جمله قوانین و حقوق مالکیت و محدودیت های غیر رسمی ، از جمله فرهنگ ها و آداب و رسوم ، تمایز قائل می شود. وی استدلال می کند که این محدودیت ها معمولاً به صورت تدریجی در طول تاریخ تکامل می یابند و هزینه های معامله را تعیین می کنند. اقتصاد نهادی جدید این هزینه های معامله را بر اساس فرضیات نئوکلاسیک عقلانیت و به حداقل رساندن هزینه مطالعه می کند. اقتصاد نئو نهادینه با مطالعه هزینه های معاملات سیاسی ، وابستگی به مسیر و نهادهای غیررسمی ، گامی جلوتر می برد و به رسمیت می شناسد که بازیگران کاملاً منطقی ممکن است نتایج ناکارآمد را به همراه داشته باشند. سپس نهادهای رسمی می توانند با استفاده از قانون و اقتصاد ، از نئوکلاسیک گرفته تا رویکردهای جدید و نهادینه مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند.

این در ساختار این کتاب منعکس شده است. قسمت اول چارچوب عمومی اقتصاد نهادی را با بحث در مورد طراحی و اجرای موضوعات سیاست های اقلیمی مبتنی بر بازار ارائه می دهد و یک رویکرد وابستگی به مسیر نهادی را توسعه می دهد که قادر به توضیح قفل ابزارهای زیر بهینه سیاست های زیست محیطی است ، به عنوان مثال ، با جستجودر هزینه های معاملات سیاسی برای ایجاد موارد کارآمدتر. قسمت دوم اقتصاد نهادی جدید را با مطالعه تأثیر طراحی نهادی و عملکرد سیاست های آب و هوایی مبتنی بر بازار بر اثربخشی محیط زیست در نظر می گیرد و هزینه های معامله (سیاسی) انواع مختلف ابزارهای سیاست های آب و هوایی مبتنی بر بازار را مقایسه می کند. قسمت سوم از رویکردهای قانون و اقتصاد ، هم نئوکلاسیک و هم نئو- نهادینه استفاده می کند تا محدودیت های رسمی سیاست های اقلیمی مبتنی بر بازار را با تدوین شرایط ، از نظر کارآیی و عدالت ، که تحت آن اختلافات بین المللی در تخصیص داخلی حقوق انتشار ، مشخص می کندرقابت را تحریف کنید و منجر به یارانه های عملی طبق قوانین WTO یا کمک های دولتی طبق قانون EC ، از جمله تجزیه و تحلیل تجربی در انگلستان و دانمارک شود. قسمت چهارم بینش از اقتصاد neo-intortival را برای مشخص کردن محدودیت های غیررسمی سیاست های آب و هوایی مبتنی بر بازار با تهیه 16 فرضیه که می تواند به توضیح پیشنهاد اتحادیه اروپا برای محدود کردن مکانیسم های کیوتو ، از جمله عدالت به عنوان یک سد فرهنگی کمک کند ، اعمال می کند و آنها را به صورت تجربی آزمایش می کند. به عنوان مثال ، با تجزیه و تحلیل نظرات چندین مقام عالی اتحادیه اروپا. قسمت V شامل نتیجه گیری است.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s0927520704800128

هدف قرار دادن جنگل زدایی از طریق حاکمیت جنگل محلی در اندونزی و ویتنام

14. 5. 5 ابتکارات جهانی یکپارچه در برنامه ریزی و مدیریت CBFM

ابتکار جهانی یکپارچه در برنامه ریزی و مدیریت CBFM ممکن است به کاهش هزینه های معاملات و همچنین افزایش پایداری مالی مدیریت جنگل محلی کمک کند. این ابتکارات شامل PES یا REDD +است که به ایجاد مکانیسم های تأمین مالی پایدار برای مدیریت محلی جنگل کمک می کند. مشارکت اخیر ویتنام در روند اجرای قانون ، مدیریت و تجارت (FLEGT) در زمینه قانون ، همچنین در زمینه ابتکارات جهانی که به مدیریت جنگل در مقیاس بزرگ در ویتنام کمک می کند ، مورد بحث قرار گرفت.

اخیراً برخی از ابتکارات جهانی وجود داشته است که به مدیریت پایدار جنگل محلی کمک می کند. این سهم می تواند جنبه های فنی (به عنوان مثال ، موجودی جنگل ، شیوه های سیلوی فرهنگی) ، تقویت مشارکت محلی (به عنوان مثال ، رضایت آزاد ، قبلی و آگاهانه (FPIC)) یا مکانیسم اشتراک گذاری مزایای بهتر (به عنوان مثال ، PES) باشد. برنامه های زیر در ویتنام فعال است و تأثیرات شدیدی در مدیریت جنگل محلی دارد.

REDD + شرایط بسیاری از کشورهای در حال توسعه را برای شرکت در "مکانیسم پرداخت" مانند نظارت ، گزارش و تأیید (MRV) و FPIC که خواستار مشارکت شدید مردم محلی هستند ، نیاز داشت. پرداخت از اعتبار کربن اتفاق نیفتاد ، اما روند تعیین شرایط برای پرداخت آن از طریق دو مرحله از برنامه REDD + و یک پروژه از تسهیلات مشارکت کربن جنگل (FCPF) تنظیم می شود.

برنامه PES در سال 2010 آغاز شد و مزایای آن را به شدت برای صاحبان جنگل های محلی توزیع کرد. با این حال ، شرط این پرداخت این بود که مناطق جنگلی باید در حوضه آبشار واقع شوند که خدمات زیست محیطی تولید می شود. بنابراین ، همه مناطق جنگلی اختصاص یافته نمی توانند از این برنامه بهره مند شوند. علاوه بر این ، مبلغ پرداخت تا حد زیادی به کل بودجه بازسازی شده از آن حوضه آبخیز بستگی دارد. برخی از مناطق پرداخت بسیار کمی دریافت کرده اند (تخمین زده می شود 8-10 دلار در هکتار در سال).

FLEGT ابتکار دیگری است که در سال 2015 مورد مذاکره قرار گرفت. این ابتکار ، به همراه توافق نامه مشارکت داوطلبانه (VPA) به طور بالقوه می تواند تأثیرات منفی بر جوامع وابسته به جنگل داشته باشد که تصرف زمین را بر منابع جنگلی ندارند. با این حال ، فرآیند آماده سازی برای FLEGT/VPA می تواند تأمین تصرف زمین در هنگام تخصیص جنگل را تسریع کند.

به دلیل یک سیاست مبهم بین حفاظت از جنگل و استخراج ، تعهدات اندونزی در مورد کاهش انتشار ، که در سال 2010 در توافق نامه های Cancun (COP16) ارسال شده است ، مورد سؤال قرار می گیرد (مهدی و همکاران ، 2014). تغییرات سیاسی اخیر در سطح ملی ، آژانس REDD + را کاهش داده است ، که در پاسخ به LOI با دولت نروژ تأسیس شده است. اجرای طرح REDD + در اندونزی اکنون نامشخص است.

این سیاست در آینده نزدیک احتمالاً بیشتر بر توسعه اقتصادی و استخراج منابع متمرکز خواهد بود. اگرچه فرکانس آتش سوزی جنگل های ذغال سنگ پاتلند در سال گذشته کاهش یافته است ، اما گسترش زمین های کشاورزی و صدور امتیازات جنگلی همچنان ادامه دارد. اندونزی هنوز برای تأمین نیازهای غذایی از جمعیت رو به رشد و قیمت بالای روغن نخل در بازار بین المللی به گسترش اراضی کشاورزی برای تولید مواد غذایی نیاز دارد (گرینپیس جنوب شرقی آسیا --ندونزی ، 2012). اوضاع بدتر می شود زیرا هزینه فرصت برای رعایت تعهدات REDD + بسیار بیشتر از BAU است. Irawan و همکاران.(2013) گزارش داد که هزینه فرصت یک مزارع نخل روغن در خاک معدنی بسیار بیشتر از جبران خسارت از طرح REDD + است ، به جز مزارع نخل روغن در مزارع. لابی تجاری سعی در دریافت مجوز اعطای امتیاز نداده و حتی مقامات را رشوه داده است (درموان و همکاران ، 2011).