آینده

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. اگر سوالی دارید ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که شما ارسال کرده اید را مرور می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. اگر سوالی دارید ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که شما ارسال کرده اید را مرور می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

خلاصه ای از این موضوع را بخوانید

معاملات آتی ، قرارداد تجاری خواستار خرید یا فروش مقادیر مشخص کالا در تاریخ های مشخص شده آینده است. منشأ قراردادهای آتی در تجارت کالاهای کشاورزی بود و از اصطلاح کالا برای تعریف دارایی اساسی استفاده می شود ، حتی اگر این قرارداد غالباً کاملاً از محصول جدا شود. بنابراین با یک خرید یا فروش ساده به جلو در بازار نقدی متفاوت است ، که شامل تحویل واقعی کالا در زمان توافق شده در آینده است.

از زمان های اولیه ، و در بسیاری از خطوط تجارت ، خریداران و فروشندگان این کار را برای ورود به قراردادها - قراردادهای آتی با توطئه - برای تحویل کالا در تاریخ بعدی سودمند دانستند. Whalers هلندی در قرن شانزدهم قبل از قایقرانی وارد قراردادهای فروش پیش رو ، تا حدودی برای تأمین مالی سفر خود و بخشی از آن برای به دست آوردن قیمت بهتر برای محصول خود ، وارد قراردادهای فروش شد. از اوایل ، تولید کنندگان سیب زمینی ایالات متحده در ماین فروش سیب زمینی را در زمان کاشت به بازار عرضه کردند. بازارهای آینده اروپایی ناشی از تجارت واردات است. به عنوان مثال ، واردکنندگان پنبه در لیورپول با صادرکنندگان ایالات متحده از حدود سال 1840 قراردادهایی را به پیش بردند. با معرفی خدمات پستی سریع Cunard Transatlantic Cunard ، برای صادرکنندگان پنبه در ایالات متحده امکان پذیر شد تا نمونه هایی را به لیورپول بفرستند تا پیش از بار آهسته بار آهسته کار کنند. کشتی ها ، که بخش عمده ای از پنبه را حمل می کردند. به نظر می رسد معاملات آتی در ایالات متحده به شکل "ورود" قبل از روزهای راه آهن (1850) در شیکاگو آغاز شده است. بازرگانان در شیکاگو که گندم را از سرزمین های دور افتاده خریداری می کردند ، از زمان ورود و کیفیت تحویل مطمئن نبودند. معرفی قراردادهای "برای ورود" به فروشندگان این امکان را می دهد تا قیمت بهتری برای محصول خود و خریداران دریافت کنند تا از خطر جدی قیمت جلوگیری کنند.

معاملات معاملات آتی از این نوع در غلات ، قهوه ، پنبه و دانه های روغنی نیز در مراکز دیگری مانند آنتورپ ، آمستردام ، برمن ، لو هاور ، اسکندریه و ōsaka بین هفدهم و اواسط قرن نوزدهم بوجود آمد. در فرآیند تکامل ، قراردادهای "رسیدن" با توجه به درجه و دوره تحویل ، با کمک هزینه برای تعدیل درجه در هنگام وقوع درجه تحویل متفاوت ، استاندارد شد. این تحولات به بزرگنمایی حجم تجارت کمک می کند ، و تجارت بیشتر توسط بازرگانانی که به کالاهای فیزیکی سر و کار داشتند و همچنین ورود دلالان ، که علاقه مند به خود کالا بودند بلکه در حرکت مطلوب قیمت آن به منظور ایجاد سود بودند ، کمک کرد. حجم بیشتر معاملات باعث کاهش هزینه های معامله شد و در مراحل معاملات غیر شخصی شد. ظهور Clearinghouse روابط فروشنده فروشنده را به طور کامل تحقیر کرد و شکل فعلی معاملات آتی را به وجود آورد.

کارکردهای اقتصادی قرارداد آتی

بازارهای آینده کالا فرصت های بیمه ای را برای بازرگانان و پردازنده ها در برابر خطر نوسانات قیمت فراهم می کند. در مورد معامله گر ، تغییر قیمت منفی ناشی از تغییر عرضه یا تقاضا بر ارزش کل تعهدات وی تأثیر می گذارد. و هرچه ارزش موجودی وی بزرگتر باشد ، خطر در معرض خطر بیشتر خواهد بود. بازار معاملات آتی مکانیسمی را برای معامله گر فراهم می کند تا از طریق آنچه که در نهایت تحویل فیزیکی واقعی کالاها انجام می شود) از طریق آنچه که به عنوان پرچین شناخته می شود ، ریسک موجودی واحد را کاهش دهد. اگر تعهدات وی در بازار نقدی با تعهدات مخالف در بازار آینده جبران شود ، یک معامله گر به عنوان پرچین نامیده می شود. به عنوان مثال می تواند از یک اپراتور آسانسور دانه ای باشد که گندم را در کشور خریداری می کند و در عین حال یک قرارداد آتی را برای همان مقدار گندم می فروشد. هنگامی که گندم او بعداً به بازار ترمینال یا پردازنده در یک بازار عادی تحویل داده می شود ، او قرارداد آتی خود را پس می دهد. هرگونه تغییر قیمت که در طی بازه زمانی رخ داده است باید با حرکات جبرانی متقابل در دارایی های نقدی و آینده وی لغو شود. بنابراین ، پرچین امیدوار است که با انتقال ریسک به یک دلال که به مهارت خود در پیش بینی حرکات قیمت متکی است ، از خود در برابر ضرر ناشی از تغییر قیمت محافظت کند.

برای درک بهتر فرآیند درگیر ، ویژگی های متمایز بازار نقدی و بازار آینده باید روشن شود. بازار نقدی ممکن است یا یک بازار محلی باشد که مربوط به تحویل فیزیکی کالاهای مشخص شده یا یک بازار رو به جلو باشد ، جایی که تحویل کالای مشخص شده در تاریخ بعدی انجام می شود. از طرف دیگر ، بازارهای آتی به طور کلی اجازه می دهند تجارت در تعدادی از نمرات کالا برای محافظت از فروشندگان پرچین از "گوشه و کنار" توسط خریداران دلالی که در غیر این صورت ممکن است اصرار بر تحویل یک درجه خاص را داشته باشند ، محافظت کنند. از آنجا که می توان تعدادی از نمرات جایگزین را مناقصه کرد ، بازار آتی برای دستیابی به کالای فیزیکی مناسب نیست. به همین دلیل ، تحویل فیزیکی کالاها در تحقق قرارداد آتی به طور کلی صورت نمی گیرد و معمولاً با پرداخت تفاوت بین قیمت خرید و فروش ، این قرارداد بین خریداران و فروشندگان حل می شود. چندین قرارداد آتی در یک کالا در طی یک سال معامله می شود. بدین ترتیب ، پنج قرارداد گندم ، ژوئیه ، سپتامبر ، دسامبر ، مارس و ماه مه و شش قرارداد سویا ، سپتامبر ، نوامبر ، ژانویه ، مارس ، مه و ژوئیه در هیئت تجارت شهر شیکاگو معامله می شوند. مدت زمان این قراردادها برای مدت حدود 10 ماه است و قرارداد "گندم سپتامبر" یا "سویا سپتامبر" نشانگر ماه بالغ شدن قرارداد است.

گرچه پرچین نوعی بیمه است ، اما به ندرت از محافظت کامل برخوردار است. بیمه بر این اساس استوار است که قیمت های نقدی و آتی با هم حرکت می کنند و به خوبی همبستگی دارند. با این حال ، قیمت بین پول نقد و آینده گسترش یافت ، ثابت نیست. بنابراین ، Hedgers این خطر را ایجاد می کند که افزایش قیمت ، معروف به "مبنای" می تواند علیه آنها حرکت کند. احتمال چنین حرکتی نامطلوب در پایه به عنوان خطر پایه شناخته می شود. بنابراین Hedgers ، از طریق تعهد خود در بازار آینده ، خطر مبنای مبنای خطر قیمت را که در حمل سهام غیرقانونی انجام می دادند ، جایگزین می کنند. با این حال ، باید تأکید کرد که کاهش خطر هدف نهایی با بازرگانان و پردازنده ها نیست. کاری که آنها به دنبال انجام آن هستند ، به حداکثر رساندن سود است.

در دسترس بودن سرمایه برای تأمین اعتبار در تهیه موجودی ها به این بستگی دارد که آیا آنها محافظت شده اند یا نه. تمایل بانکداران برای تأمین مالی آنها با نسبت موجودی موجود در آن افزایش می یابد. به عنوان مثال ، بانکها ممکن است وام را به میزان تنها 50 درصد از ارزش موجودی های غیرمستقیم و 90 درصد در صورت محافظت از آنها پیش ببرند ، تفاوتی با این واقعیت توضیح می دهد که محافظت از این خطر باعث کاهش خطر میزان وام و وام می شودنرخ بهره بستگی دارد. بنابراین بازرگانان و پردازنده ها می توانند از تجارت آتی یک مزیت دوگانه کسب کنند. آنها می توانند در برابر کاهش قیمت بیمه کنند و می توانند وام های بزرگتر و ارزان تری از بانک ها تضمین کنند.